"ინტერნეტ დამოკიდებულება" 21-ე საუკუნის დააავადება

  ინტერნეტ დამოკიდებულება მართლაც ამ საუკუნის სენია და დღეს ამ "დააავდებით ბევრი ადამიანი ცხოვრობს. იშვიათად თუ მოძებნით დღეს ისეთ ადამიანს რომელიც ინტერნეტს არ იყენებს. იშვიატად კი არა საერტოდაც ვრ პოვით მგონი. მეც მათ შორის ვარ ძალიან შირად ვიყენებ ინტერნეტს და სოციალურ სელებს. ძნელად თუ იპოვით ისეთ მომენტს როდესაც ფეისბუკზე არ ვარ, ხოლო იმ დროს როცა ეს ყველაფერი ჩემთვის მიუწვდომელია ისეთი გრძნობა მიჩნდება თითქოს რაღაც მაკლია. ერთადერთი რამ რაც ინტერნეტიდან ტავის დაღწევაში მეხმარება მეგობრებთან დროის გატარება, საუბარი და გართობაა. სწორედ ამ 3 რამით ვიიმედებ თავს და იმედი მაქვს რომ თავს დავაღწევ ამ დააავადებას.
 არ მინდა ჩემს თავზე საუბრით თავი შეგაწყინოთ ამიტომ იმ თემაზე ვისაუბრებ რაც ინტერნეტ დამოკიდებულებას ახასატებს. ძირითად პრობლემას წარმოადგენს ის ფაქტი, რომ ადამიანი ვერ აცნობიერებს ინტერნეტზე დამოკიდებულებას. ინტერნეტ დამოკიდებულება მრავალი ფიზიკური  დაავადების მაპროვოცირებელია – ხერხემლის გამრუდებით დაწყებული ტვინის მოქმედების დარღვევით დამთავრებული. ცნობილია, რომ იწვევს თავის ტკივილს და უძილობას.უფრო საშიშია ფსიქოლოგიური  აშლილობები.ინტერნეტ–დამოკიდებულება იწვევს აგრესიას, უჩვეულო განრისხებას და ფსიქოზს, ხშირად ადამიანი ღრმა დეპრესიაში ვარდება. მახინჯდება ფასეულობების სიტემა, ადამიანებს ვირტუალურ სამყაროში ყოფნა ურჩევნიათ, ამიტომ სოციალურად დეზორიენტირებულნი ხდებიან. ცხოვრება მათთვის უაზრო ხდება.

ადამიანი ინტერნეტ–დამოკიდებულია თუ:

– ძირითად თავისუფალ დროს კომპიუტერთან ატარებს;

–არ ჰყოფნის დრო ახლობლებთან ურთიერთობისთვის;

–ინტერნეტის არარსებობა აღიზიანებს;

– ახლობლებს უმალავს, რომ გამუდმებით სოციალურ ქსელში ატარებს დროს

– სოციალური ქსელი, მისთვის ურთიერთობის ძირითდი წყაროა.
ალბათ ჩემი მხრიდან არცისე მოსაწონი იქნება ბრტყელ-ბრტყელი სიტყვების მოსმენა და დარიგებები რადგან მეც იგივენაირად ვარ მაგრამ, პირველი რაც ამ დაავადებისგან თავის დასაღწევად უნა გავაკეტოტ ეს აღიარებაა, აღიარება რომ ჩვენ მართლაც ინტერნეტ დამოკიდებულები ვართ. დათვალეთ რა დროს ხარჯავთ ინტერნეტზე და დააწესეთ დროის ლიმიტი. მეტი დრო დაუთმეთ რეალურ ცხოვრებას, ჰობს და ა.შ.
მე მაგალითად ველოსიპედით სიარულით ვცდილობ ამ ყველაფრისგან თავის დაღწევას მაგრამ ჯერჯერობით საკმაოდ ცუდად რადგან სეირნობის დროსაც ფეისბუკს ვიყენებ. მეორე რაც ამოჩემებული მაქვს და მგონია რომ ჩემი ვირტუალირი სამყაროდან მოწყვეტას შეზლებს მანქანაა, რომლის დახმარებითაც მეგობრებთან მეტი დროის პიკნიკების და შორ მანძილზე სანახაობის დათვალიერების საშუალება მომეცემა (იმედი მაქვს რომ ეს მართლაც ასე იქნება). და ბოლოს დაანაბეთ თავი ინეტრნეტს და დაუბრუნდით რეალურ ცხოვრებას, რომელიც მხოლოდ ფეისბუკით და სოცალური ქსელებით არაა შემოსაზღვრული.